16 december De Fallschirmjäger van von der Heydte hadden al sinds de vorige avond volledig uitgerust (met dubbele kinbeschermer, dikke rubberen banden om hun knieën, enkels strak omwonden en 50 kilo rugbepakking) en klaar voor de dropping zitten wachten op vervoer naar het vliegveld. Maar zoals zo vaak gebeurt was er een bureaucratische janboel ontstaan. Officieel vielen de Duitse Fallschirmjäger onder de Luftwaffe, hoewel ze jarenlang gevochten hadden als grondtroepen onder bevel van de Wehrmacht. Omdat ze bevoorraad werden door de Luftwaffe, moest die organisatie ook zorgen voor de benodigde benzine om de Fallschirmjäger naar het vliegveld te vervoeren. Maar de Luftwaffe hield vol dat hun taak slechts gelegen was in het vervoer van de mannen van von der Heydte naar Oerlinghausen; vanaf dat punt was de Wehrmacht verantwoordelijk voor de benzine. Woedend en verward, en nauwelijks in staat te geloven dat zulke dingen konden gebeuren in een totalitair systeem, trok von der Heydte alle registers open en belde iedereen die hij kon bedenken die enig gezag had om de kostbare benzine te bemachtigen. Maar het was weer net als 4 dagen eerder, toen hij en zijn mannen naar Oerlinghausen-Sennelager waren gekomen. Niemand wilde de verantwoordelijkheid op zich nemen voor deze tweeledige eenheid: bevoorrading door de Luftwaffe en vechten voor de Wehrmacht.

Het enige resultaat van urenlang discussiëren was voldoende benzine om 400 man naar het vliegveld te vervoeren. Na uren arriveerde uiteindelijk toch nog de benodigde benzine om de vermoeide mannen naar de vliegvelden van Paderborn en Lippspringe te vervoeren. De uitgeputte von der Heydte dacht dat hij wel een paar uur zou kunnen slapen voordat de Junkers opstegen. Het mocht echter niet zo zijn. De chef-staf van Dietrich liet hem weten dat de dropping 24 uur was uitgesteld. ”Houdt minimaal 2 dagen stand en breng de oprukkende versterkingen zoveel mogelijk schade toe. Trouwens, de landingsplaats is iets verlegd naar het zuidoosten, naar de kruising bij Belle Croix vlakbij Baraque Michel”. Einde verhaal ………

Het was al erg genoeg dat hij met deze troep onervaren kinderen een nachtelijke dropping moest maken op onbekend terrein, waarvan hij alleen wist dat het moerassig was en hooggelegen. En nu moest hij bovendien met uitsluitend de lichte bewapening waarmee Fallschirmjäger een landing konden uitvoeren standhouden tegen de tanks van de vijand; von der Heydte was overtuigd van het feit dat de Amerikanen alles in de strijd zouden gooien om Dietrich niet door te laten stoten naar de Maas. Misschien zou God medelijden hebben met zijn samengeraapte eenheid, die naar zijn bestemming moest worden gevlogen door piloten die net zo groen waren als de Fallschirmjäger zelf, om een ver verwijderde, onbekende kruising te verdedigen tegen het machtige Amerikaanse Leger.

Uiteindelijk stijgen de Junkers dan toch op, zij het niet op de 16e maar op de 17e december, en bewoog de armada van traagvliegende Junkers zich over de Belgische grens, met in hun ruim de Fallschirmjäger wier taak het was Peiper te helpen bij zijn stormloop naar de Maas. Om middernacht had de priester de zegen uitgesproken over de vliegtuigen en hun bemanning en daarna waren ze opgestegen. De para’s waren zeer overmoedig gestemd en zongen luidkeels de moedige, maar fatalistische tekst van het parachutistenlied ”Rot scheint die Sonne” 

Dies Lied wird von den Fallschirmjägern früher und heute als inoffizielle Hyme ihrer Truppengattung bezeichnet
1. Rot scheint die Sonne, fertig gemacht Wer weiß ob sie morgen für uns auch noch lacht. Werft an die Motoren, schiebt Vollgas hinein, Startet los, flieget ab, heute geht es zum Feind. An die Maschinen, an die Maschinen, Kamerad, da gibt es kein zurück. Fern im Osten stehen dunkle Wolken Komm' mit und zage nicht, komm' mit.

2. Donnern Motoren, Gedanken allein, Denkt jeder noch schnell an die Lieben daheim. Dann kommt Kameraden, zum Sprung das Signal, Wir fliegen zum Feind, zünden dort das Fanal. Schnell wird gelandet, schnell wird gelandet, Kamerad, da gibt es kein Zurück. Hoch am Himmel stehen dunkle Wolken, Komm mit und zage nicht, komm mit.

3. Klein unser Häuflein, wild unser Blut, Wir fürchten den Feind nicht und auch nicht den Tod, Wir wissen nur eines, wenn Deutschland in Not, Zu kämpfen, zu siegen, zu sterben den Tod. An die Gewehre, an die Gewehre. Kamerad, da gibt es kein Zurück, Fern im Westen stehen dunkle Wolken. Komm mit und zage nicht, komm mit!

Geleidelijk stierf het gezang weg terwijl de vliegtuigen dreunend naar het Westen vlogen, vanwege de onervaren piloten de hele weg geleid door zoeklichten, tot ze bij Bonn de Rijn passeerden. De mannen in de voorste toestellen konden nu ver in het Westen de gloed van het front zien: het stille, steeds weer opflikkerende roze licht van de voortdurende beschietingen. De bleke, gespannen officieren begonnen hun bevelen te geven: ”Helmen op … Uitrusting nakijken … Klaar om te springen!!” In het eerste vliegtuig controleerde von der Heydte, die als gevolg van een ongeluk sprong met een hand vastgebonden aan zijn lichaam, voor de laatste maal zijn uitrusting toen de JU heftig slingerde. Ze waren opgemerkt door het geallieerde afweergeschut. Plotseling was de lucht vol van schitterend witte, voortsnellende curves van lichtspoorgranaten, richting transportvliegtuigen. Achter de JU van von der Heydte leek een ander toestel plotseling midden in de lucht stil te staan, alsof het werd tegengehouden. Het volgende ogenblik stortte het in een duikvlucht neer. De baron liet zijn blik door het vliegtuig gaan. Zijn mannen waren zichtbaar geschokt. Slechts 2 van de 10 hadden al eerder een gevechtsdropping gemaakt. De anderen waren niet gewend aan de verwarring tijdens een luchtlanding onder vuur. Von der Heydte verborg zijn eigen gevoelens en speurde de grond beneden hem af op zoek naar het landingsbaken – een helder brandend kruis, gevormd door drie witte lichten en een rood licht op de westelijke punt. Een kwartier later zag hij het. Ze waren precies op tijd bij het doel aangekomen. (hoewel von der Heydte het niet wist, was zijn vliegtuig waarschijnlijk het enige dat zich in die gelukkige positie bevond).

Nu begon het groene licht bij de deur alarmerend te knipperen. De para’s schuifelden naar voren en voelden de ijzige koude wind vanuit het open ruim in hun angstige gezichten blazen. Von der Heydte ging in de opening staan. Beneden hem flitste de grond voorbij. Toen sloeg er plotseling een hand op zijn schouder – ”LOS” schreeuwde de begeleider. Snel sprong hij naar buiten. Hij werd gegrepen door de wind, die hem naar beneden leek te sleuren. Plotseling klonk er een droog gekraak. Zijn val werd gestuit door de vreemde Russische parachute en dreef hij langzaam naar de aarde. Volgens deskundigen had de windsnelheid op grondniveau zo’n 6 meter per seconde moeten bedragen; in werkelijkheid bedroeg de windsnelheid meer dan 15 meter per seconde. Hij moest alle zeilen bijzetten om niet geheel af te drijven en veel te ver van de landingsplaats terecht te komen. Een dicht dennenbos, zoals er zoveel zijn in de Ardennen, kwam in zicht. Op het allerlaatste moment gleed het onder hem door. Het volgende moment kwam hij hard neer; verloor even zijn bewustzijn en merkte tenslotte dat hij als enige hier terecht gekomen was. Het gedreun van de motoren van de Junkers was verstomd. In de weide omtrek was geen para te bespeuren. Wat was er mis gegaan? Het was een samenspel van verschillende factoren: de onervarenheid van piloten en para’s, het Amerikaanse luchtafweergeschut en de harde wind. Van de 106 piloten dropten slechts 35 hun mannen op de juiste plaats. De rest begon de para’s al te droppen toen ze Bonn gepasseerd waren, bijna 160 km van de beoogde locatie. Het Amerikaanse luchtafweergeschut veroorzaakte veel spanning en stress bij de piloten. De wind en de onervaren para’s deed de rest. De para’s landden in kleine groepjes her en der in het besneeuwde terrein; ver van de dropzone. Velen van hen liepen daarbij gebroken armen en benen op en verloren hun wapens en uitrusting. Ze waren ieder contact met hun eenheid kwijt en in hun ellende vergaten ze hun missie. Feldwebel Lingelbach was een ervaren Fallschirmjäger. Hij had honderden sprongen gemaakt, hoewel zijn laatste operationele sprong al dateerde van april 1940 in Noorwegen. Hij hing nu moederziel alleen in een boom, 2 meter boven de grond met een gebroken arm en schouder. Hij slaagde erin zich te bevrijden uit de boom en ging op zoek naar neergekomen kameraden. Tegen de ochtend zag hij in de verte de lange jas van een Fallschirmjäger. Hij had er een gevonden maar de man had beide benen gebroken. Hij stond voor de keus verder te zoeken of steun te verlenen voor zijn gewonde kameraad. Hij koos voor het laatste. De hele 17e december bleef hij bij het slachtoffer en sleepte hem uiteindelijk naar een Duitse verkenningseenheid. Velen van de jonge para’s zijn nooit gevonden. Ze zijn opgeslokt door het moeras van de Hautes Fanges. Anderen werden pas jaren later als geraamten ontdekt door opsporingsploegen, erop uitgestuurd door de Belgische overheid. Een klein aantal was zo gelukkig om bijna onmiddellijk in handen van de Amerikanen te vallen. Zij overleefden in ieder geval deze catastrofe.


Onze partners




Meer links

Please download Flash Player 10 or higher to view this content.

404724 views Battletours, Ardennen offensief
cron